Inversion / Αντιμετάθεση, Ritsos, Parodos #34

Inversion

In the evening the rooms fill with the withered fur
of an invisible aged animal moulting. The little coffeehouse
across the way lights its lamps, and so with its chairs
and its five tables passes into the dream. A dog
sleeps under one table—somewhere it trusts
and so it sleeps.  And so, in the lithograph on the wall,
the courteous handshake of the two swordsmen now looks
less studied, expounding more exactly
the distant, pained nausea of the woman in the second picture.

						Athens, 31.XII.71

ΑΝΤΙΜΕΤΑΘΕΣΗ

Το βράδι γεμίζουν τα δωμάτια απ’ το μαραμένο τρίχωμα
ενός αόρατου γέρικου ζώου που μαδάει. Το μικρό καφενείο
ανάβει απέναντι τις λάμπτες του, κ’ έτσι με τις καρέκλες του
και τα πέντε τραπέζια του περνάει μέσα στ’ όνειρο. Ένας σκύλος
κοιμάται κάτω απ’ τόνα τραπέζι· ― κάπου έχει εμπιστοσύνη
γι’ αυτό και κοιμάται. Γι’ αυτό και στη λιθογραφία του τοίχου
η ευγενική χειραψία των δύο ξιφομάχων μοιάζει τώρα
λιγότερο επιτηδευμένη, ερμηνεύοντας πολύ πιο σωστά
τη μακρινή λυπημένη ναυτία της γυναίκας του δεύτερου κάδρου.

						Αθήνα, 31.XII.71